Matematik Gibi Sevdim

Matematik gibi sevdim seni

Yaz akşamların kuytu karanlığında birdirbir oynar gibi sevdim.

Hiç sonu gelmezdi ta ki nefesimiz bitene kadar.

hiç iki olmazdı o birler hep birlikteydiler zaten.

Matematik gibi sevdim seni

Hep kalbim seni sıfırla çarpıp yutuyor,

Sonrada o gözlerin topluyordu paramparça bölünmüş kalbimi.

Matematik gibi sevdim seni

Yüksekten atılan bir yumurtanın yere düşünce kırılmama ihtimaliydi beni sevmen

Zaten anca o imkânsız gibi görünen ihtimaldi beni sana tutsak eden.

Ben senin için çıkarma işleminde sıfırdım

Ben senden defalarca çıksam da sen etkilenmiyor.

Ama sn benden çıkınca hep eksiliyordu o sayı doğrusunda yönünü şaşıran kalbim.

Matematik gibi sevdim seni

Kalbim çarpma işlemini sökemeyen bir çocuğun öğretmensiz kalması gibiydi

Sensiz kaldı ve senin yokluğunda hiç çarpmadı kalbim,

hep bölünmekle meşguldü çünkü

Matematik gibi sevdim seni

Beş işçinin beş günde yaptığı işi on işçinin hiç yapamamasıydı seni sevmek

çünkü onlar yoktu artık

sn vardın anti geometrik kalbimde.

Üslü sayılarda bir gibiydin üstümde

ben hiç bana benzeyen bir sayıya çarpılmadım hep 1e yani sana çarpıldım

Matematik gibi sevdim seni

Eksi birin aslında eksi bir olmaması kadar karmaşık bir sevdaydı bizimkisi

hep sevdamız için orantı kuruyor ama bir türlü almıyordu hacmi dar ve bir o kadar da etkisiz yüreğim

Matematik gibi sevdim seni

Bölme işlemiydin benim için sen hep bölendin bense bölünen ve arda kalansa bu buğulu yüreğimdeki sadece bir tek ve hep sen...