Mavi Gözlü Devim

eski bir maviydi gözleri

kahrını suskunluğunda gizleyen

şehirli bir göçebeydi

Anka soylu kuşlar uçardı göğünde

kızınca, bir mavzer gibi patlar

susunca, taş gibi susardı

ne zaman duysa çocuk ölümlerini ve hayvana ilişenleri

yüzü acıyla gerilir hırsından ağlardı

biz görmeyelim diye pür telaş silerken yanaklarını

-iyiyim derdi -iyiyim…!

ama iyi olmazdı

ormana küsmüş sincap gibi bakışından bilirdim

bazen de bir bağlamanın tınısına kulak kesilir

“işte bu türküye bir cigara içilir evlat ” deyip

özenle sarardı tütünü

son nefesi gibi çekerken içine dumanı

sanki bütün acılarını dindirirdi

çığ düşmüş saçlarında tel tel hüzün

heybetli iri kıyım ellerinde ölçüsüz bir şefkat

göğsüne kırkikindi acılar gömmüş bir kanar dağdı

sesi gök gürültüsü gibi gürleyip

bakanın içini üşütse de o zemheri bakışları

iğde kokulu bir köy türküsüne ağlayacak kadar

yufka yürekliydi

b a b a m!

mavi gözlü dev'im

öldüğün gün beni de gömdüler toprağa

söyle

hangimiz ölü

hangimiz yetimiz şimdi