Mavi İntihar

Zerafetinin o sarp yamaçlarına

tırmandıkça gözlerim,

mavi bir intihara kalkışır baş dönmelerim.

Soluksuzluğum;

sudan henüz çıkmış balık kımıltısında

ve diz çökmüş çarpıntım

çırılçıplak teslimiyetiyle esir...

Yüzüme çizdiğim korkuyu

aynalardan başka kim silebilir?

Aynalar ki bilir,

bedenimdeki kusurlar bir bir

ancak tenini giydirirsen örtünebilir

sesinin kalbimdeki yankısına eklendikçe gülüşün,

gırtlağıma düğümlendikçe örgü örgü saçların,

ölüme bir nefes daha adım...

Ve de adım adım

gözlerinin karanlığına gömüldüm.

Ey; asasına Musa olamayan

efsunlu çaresizlik!

İkide bir sönüp duran gözümün feri!

Kulaklarımda çınlayan nefes!

Şimdi ben;

kendimi hangi masalda

kimin kerevetine çıkarken göreyim?

Semaya açtığım kanlı ellerimi

kir pas yüzüme

amin diye nasıl süreyim.