Mavi Sabahlar Yok Artık

Ah gözlerine mayıslar doldurduğum

Kıyılarında çocuklar koşan sulardan

Yemyeşil günler devşirdiğim

Mavi sabahlar sesinde büyür

Tenin yağmurdan sonraki toprak

Öyle bereketli

Öyle davetkar

Öyle ıslak

Terine hasret kaldığım

Yaralı bir cümle gibi düşerken

Ellerimden saatler

Umuda sıkılan son kurşunun

Dudaklarımda ki barut kokusu

Bütün körfezleri ateşe veriyor bak

Dudaklarına susamışlığım

Artık hiç bir nehir

Söndüremez bu yangını

Martılar göç hazırlığında

Çöl yalnızlıklarına

Ve

Sesim kırık dökük bir beste artık

Yokluğunun coğrafyasında