Mavinin Üşüten Yalnızlığı

Her insan yaralarını saracak birini bekler

Kan rengi günler bittip

Sarışın şafaklar sökmeye başladığında

Ama bilir

Her gelen

Bir şeyler götürmek için gelir

O yüzden susar insan

O yüzden bırakır hayatın ellerini

İlkyazın telaşındayken ağaçlar

Mavinin üşüten yalnızlığı

Manavgat çayının kıyısında

Çay bardağının sıcağına saklanır

Hüzünlü tebessümler doğurur

Kavgaya dair şarkılar

Sonra

Bütün yüzleri birer birer silersin

Gidenlerin bıraktığı resimlerden

Dayanılmaz ağrılar geçer

İlaçların son kullanılma tarihi geçer

Ölüm en yakın şehirdir artık

Yaşam kısa metrajlı bir film

Yorgun hayallerin

Dinlenme saatidir

Sakin bir akdeniz akşamı başlar