Mavi'ye Özlem

zamanı durduran tüm yüzlerin hüznünde

akrebin zehri saklıydı

ki, gözleri hep yaşlıydı bekleyenlerin

ben bunun şiirini yazabilseydim eğer

''yaşamaya devam edin'' koyardım adını

gelmiyor beklenen

gelmeyecek...

biz/

yalnızlığa olan esaretimizden

kalabalığın şiirini yazmaya cesaret edemedik hiç

oysa şiir, başlı başına bir kalabalıktı

ve ölesiye yalnızdık bir şiir boyunca

renginde ceset kokusu taşıyan kelimelerimiz vardı

satırlarımızı keskin satırlar acıtmıştı uzaklarda

ücra bir mürekkepti kalemimizde biriken telaşın adı

adım adım kelâmlarımızı sınadı kapı kollarındaki resimler

biz gözlerimizi ne zaman uzaklara düşürsek

bir yerde, birisinin nefes alıp verişini duyduk

''o şimdi nasıldır, iyi midir?'' diye tükettik kendimizi

ne ayrılıklar yaşadık böyle, ölüm gibi...

amaçsız paragraflar döktük her gece güncelerimize

yastığımızda gözyaşımızı

zarflarda, anısı olan güllerimizi kuruttuk

ve unutulduk

masum bir ay seçip kendimize, ömrümüzün suçlusu ilan ettik onu

durup durup takvimlerde onu aradık, bulamadık

bir gün o ay yeniden geldiğinde, rakamlarındaki kahraman ölüydü

masumluğu suskun, nefesi eskiydi

ve ihmal ettiğimiz bir yansımaydı artık aynadaki suretlerimiz

biz, biz değildik birini özlerken

ve biz, ne kadar da bizdik ağlarken...

ben/

kalbimin satırlarından mavi renkli bir şiir geçti

ve ben o şiiri, senin gözlerine adadım

sakin, karanlığından arınarak gelen bir şiirle

güneşin yolunu gözledim

seni özledim...

sen/

mavi renkli bir şiir yaz bana bu gece, ama gönderme

çünkü bir kere okursam, hep beklerim...