Mayıs Çiçekleri
Bir arpa boyu
Sadece
Umudum
Ve
Gölgem
Güneşin son halinde
Sessizlik
Doğumu
Ay düşerken
Denize
Yakamoz kadar
Aydınlığım
Uykusuz vapur ışıkları
Vururken şişeye
Hüzzam içiyorum
Hüzün döküp kadehe
Fevri inkârlardayım
Hayâsız dilin kilidini kırıp
Günah
Günahtan öte korkularım...
Ah bre şair
Yırt bana dair sayfayı
Mor desenli kitaptan
Şakaklarımda şehrin ışıkları
Günü yaz
Dünü çizip
Gözlerimden ben yoksunum
Gözlerimi yaz yeniden.
Yüklemi ne ki hayatın
Öznesi kendini kurşunlamışken
Bu şehir kendini gömdü
Çukurlaştırıp beni içine
Yeniden yaz
Dağlarını yıkıp omuzlarıma
Erozyonlaşmış hayalin üzerine
Meşe fidanları dik yeniden
Bir daha yaz şair
Bahar kokulu nehirleri
Gamzelerimde biriktir
Yağmur kokulu kardelenleri
Yeniden ağarsın saçlarım
Mayıs çiçekleri gibi...