Mazejik

bir akşam üstü bitirivermişliğiyle

oturduk kıyı şeridine hayatın, sen yoktun

düşün düşüncemde kana bulanmış bir yara bandı

elimde soğumaya yüz tutan, bir ince çay bardağı

anımsatırcasına çekilmediğimiz hiçbir fotoğrafı

ve eksik onca şeyin, acıya o denli hatırı.

bir akşam üstü bitirivermişliğiyle

uzanıp dokunmaya heveslendim, değmemeye.

ellerin zaten yoktu, yoktu ısın civarda

yoktu anlamlandıracak hiçbir obje sana dair,

belleğimde gülüşün duruyordu, acıya inat

sanki bir kutu yutulmuş aspirin.

bir akşam üstü bitirivermişliğiyle

susuldu koca bir ömür, tadı kaçmış damaklarda

bir izmarit gibi nefesi tükenmiş anılarla.

ağlamak yoktu, içine atmak vardı her şeyi

içimde sen yüz yıllara bölünen bir cenaze merasimi,

gömdükçe gömdüm sevgiyi,

öldürmedim hiç. kıyamam böylesine şeylere,

olsam da senin için ölü biri. sevgili,

için, içimde diri diri.

bir akşam üstü bitirivermişliğiyle

kaktık yürüdük dehlizinde ayrılığın, sen gidiyordun

hep gitmelerdesin sen zaten, hiç durmuyorsun

mesafen hep uzağa müabbet,

yakınlığın bir hayalden ibaret,

yokluğun bitmek bilmeyen bir kiyamet

ve bıraktığın ne varsa hepsi kusursuz birer cinayet.

bir akşam üstü bitirivermişliğiyle

soldu rengi gökyüzümüzün, ayrıldık patikamızdan

ben yürümüyordum zaten, sende duruyordum

sen hep bir elveda maratonunda, ipi göğüslüyordun

buydu hikayemiz, buydu yaramızdaki en derin iz.

ama

bunu ağla artık, bittik biz.