Mazoşist'leşen Gece

Acı çekmeyi seviyor artık gece

Kendi yaralarından doğuyor,

Sert fırtınalarla kırbaçlıyor bedenini,

Üstelik bağırıyor, boş sokaklarda.

Hergün öldüğünü düşünüyor

Yada öldüren karanlık adamları,

Silah sesleriyle kusuyor yagmuru,

Çağresizliğin gözyaşlarını döküyor.

Görmekden usandığını söylüyor

Denizin kıyısına vuran ölüleri.

Artık onlarda acıyla sevişiyor,

Yoksul askerlerin,

İhtiyar gemicilerin,

Ağır ağır yitiyor

Alışkanlıkların'daki

Güzel umutlar.

Yaşlanıyor yüreği gecenin,

Ateşe veriyorlar başakları,

Kahkahalar atıyor bu yanğına

Daha önceden tanıyor ateşin çılğınlığını,

Delirip kendini zindana kapatıyor,

Acıyı çekmekden zevk alıyor artık,

Suskunluğunu ona katık ediyor.

Utancı büyük olanlar

Halen katledip yakıyor,

Toprak görmeden gök maviyi

Kör kuyuların karanlığında.

Ve çoğalıyor ölüler,

Gece saklayamıyor artık,

Kan kokulu yaprakları,

Zehrin erittiği bedenleri,

Acıyla sevdiklerini..