Medcezirli Geçişgen Şiir - Yazgısal Oratoryo

farzet ki gülüm

ayrılık sabahımızı henüz dağlamadı karanlık

farzet ki

yüreklerimize zerk ettiğimiz ayrılık zehri

henüz dağılmadı gülümsemelerimize

farzet ki

ateşe değmiş rüyalara ayrı uyanmadık

paramparça, çapul edilmiş düşlerimizle

farzet ki

ölü doğan sevdamızı yıkamadık, çileli ayrılığa adanmış

vuslatı yitik, engebeli tınıların savrulduğu sagularımızla

işte böyle gülüm

sana susuyorum ışığı firari, çiyi taze ilk ayrılık sabahında

hiçli geçmiş zamanın özetini çekerken  temize

müsamahalı davranmıyorum kirlettiğimiz, boynu bükük anılara

dudaklarımda filizlenen rutubetli

küfü ölümcül tetanoz isyanları fondip dikip

toprakta dillenen güneşli, aydınlık uyanış türkülerimle

bir buğday tanesi gibi açlığı tartarken güneş yanığı düşlerimde

çocukluğumun azad ettiği bir masal gülümsüyor tenhalığıma

mahsur kalmışım, büyürken derinimde infilak eden bir yaranın acısında

beni bul, bul beni diyemiyorum

içimdeki felçli meçhul duygularımın ara dolgularında

bu borcu ödeyemezsin gülüm gitmelerinle

bu taksirat bizim sanırken

okunaksız yazdığımız ömrümüzü

ıslıkla çalıyoruz sözlerini unuttuğumuz şarkılar gibi

üşümüş, ıssız sokaklar peydahlarken faili meçhul karartılarını

kapısı kapanan evlerin uğultusunu sürerken düzenin şarjörüne

daha ilk perdesi henüz yırtılmış sensizlik monoloğunun

yalnızlık sahnesinde gözyaşlarıma gammazlarken beni

lâl olmuş dilimin gerilla sözcükleri

ben bir vuslatın daha kesat hasadında

fitili ateşlenmekten usanmış molotof oluyorum

kaçıncı kez atıldım kendi içimdeki yangına

dilimin ucunda sayılara tekabül etmeyen ayrıntıların cinneti

geçtiğim hangi ara duraklarda kaldı kim bilir?

nefretin çaresizliğime tetik düşürdüğü

yıldızları talan edilmiş metruk, izbe gecede

bir tutam yaşanmaya mahkum yazgı bıraktın avuçlarıma

sanma ki sitem edeceğim sana

gözyaşlarımı damıtıp yüreğimde

sözcüklerime giydirip kızıl şafak vakitlerimin kaybedilmiş onurlu kavgalarını

sana şiirlerimin unutkan, mağlup selamını getireceğim

İzmir gibi özlem kokan meltemin soluğuna asılı, asi özgür martı çığlıklarında

en mahşerî imtiyazsız paranoya kıvamında

dudak değmemiş sözcüklerimle törpülerken çığlıklarımı

içimin erimeyen acıları korlaşırken damarlarımda

bir bitişle yarım kalan renkleri kirletilmiş solgun benizinin resmini

hayatımın tualine müebbet çizerken

o resmin kırık aynasında hüzünlü, puslu, suskun gülüşlerin mahsur kalmış

gerçeğini arayan diyalektiğe sürgün sonsuzluğun başlangıcına dek

karanlık ışıyan gecenin yıkısında dolunay intiharına tanıklık ederken

farz – ı misal öneklerle hoyrat esen rüzgarın kırık kanatlarına sığınıyorum

boynumda idamsı, bukleli solgun bir hüzün demeti

ruhumda derin acı obrukları, dudaklarımda biriken sinsi grizu

gözyaşlarımın intiharına tanıklık eden gözlerimle hoyratça dokunurken

içimin kırık aynasında unuttuğumuz sararmış yosun kokan gülüşlerimize

mazimin mutluğunu kundaklarken, kirli çığlıklar biriktiriyorum

sessizce perdesi iniyor birbirimizden habersiz yazgımızın

dudaklarımızın ezdiği iki yaptırımsız ödünç yeminin vebali

yüreğimin yırtığında vahşi, yırtıcı günahlar gibi şekillenirken

tenha bir cana gönüllü ziplenmiş

sureti puslu eşgâl kalıntıları tek avuntum

bir yerlerde beklediğini sandığım senli rüyalarım

ezik gözlerimin küflü mahzeninde masal tadında yavan hayal

cehennem sorgusunda şimdi derin anlam tüten bakışlarım

karanlık zaman tünelinde kayıp bir yolun, kimliksiz, biletsiz yolcusuyum

hep uzaklara yolculuğum, kendimden bile uzaklara, cehennemimden bile uzaklara

yanlış bir sevdayla örselenen acı izdivaca taktığım duaları özürlü duvak

uzak yorgunu rüzgârın dudağından dökülen

bahar artığı kırgın, arsız cümlelerimi örterken

yine unuttum ben , unutkanı oldum bıçak sırtı diyalektik kâhpeliğin

bu melun büyük yangının küllerine dökmeyi unuttum kendimi

sana uyakladım bütün siirlerimin talan edilmiş göçebe mısralarını

içimin kanayan bütün kangrenli yaraları adına yemin ediyorum

yemin ediyorum içimde yanardağlaşan sevdamın en cinnet, en yalın sen haliyle

vedası unutulmuş yitik, kahpe bir gidişe

nasıl ödünç verdiysem dudaklarım mühürlü adını

nasıl ödünç verdiysem bıraktığın anıları, unutulmuşluğun dilsiz kasvetine

için için, haykıra haykıra susmakla özdeş gidiş ritüelini

kabzası kırık melânkolik hayatın eşiğinde

mermiden gülüşünün muştasını geçirip elime

barutu gözyaşı doldurulmuş kurşunları sektirip

cinnetimle yazılmış intihar manifestosunun ilk satırlarında

çevrimsiz yalıtkan saatlere, edilgen hayallerle süslüyorum

yıldızları söndürülmüş kimsesiz gecelerde

gidişini tümleyen çekingen, tedirgin gelişler biriktirirken

herkes içimde, bir ben kalmışım kendi mahşer günümde kendimin dışında

devrik cümlelerimin linç ettiği gramer tuzaklarından peydahladığım

öznesi gayrı meşru gönlüm uyandırırken kendi kıyametimi

uçurumlar filizleniyor yazgımın bir yerlerinden


;

gülüm, gidenim

beni duasız bırakanım

hayatı yüzüme çarpanım

barudu nemli mermim

tanrının bıçakla alnıma kazıdığı yazgım


;Geçte olsa anladım, kiralık umutlar karşılayamıyor artık hayattan talep ettiklerimi. Zamanın saçlarıma ördüğü akları çözme gereksinimi de duymuyorum eskisi gibi. Fatalistliğine baş kaldıran deli gönlümü katlettiğim gecenin kovuğundan firar edip, yeniden sırılsıklam bir aşka tavaf etmek istiyorum. Son kez içimin harabelerinde kendi duamı yazmak istiyorum yine, yeniden, yenibaştan. Gecikmişliğin verdiği teleşla soruyorum kendime. Mümkün mü? Usandım kendi bedenimde üvey bir yürekle yaşamaktan. Diyorum ki, herkes yazgısının varlığını lügatından kıstırdığı sözcükleriyle yeniden betimlemeli. Yeni, yepyeni anlamlar türetmeli çok tanrılı yalnızlıkların ikilemlerinden.


;Zaman sürerken unutulmuşluk merhemini yüreğime, evrim geçiriyor kavramlar. Şekil değiştiriyor, mutasyona uğruyor öncelik addettiğim değerler. Bakışları firari bir çift göz kalıyor, müebbetim dediğim, seceresi okunaksız yazılmış sabıkalı suretinden. Günahkar sevişmelerimizin son rekatını kılarken dizlerinin sunağında, kendi ihtilalini yaratıyor takunyalı çaresizlikler. Cehalet tanrısının işlediği en büyük sevap oluyor, ana karnından kovulduğumuz gün. Cenneti cehennemin içine döküyor büyük günah ağaları.


;

Ve...

musallat oluyor bir kaç hergele düşünce,

sevdamın önüne geçiyor savdalı kavgam

bilirsin

sığmaz bir yüreğe iki sevda bir kavga

diyalektik kahpeliğin absürtlüğünde mod değiştiriyor yine her şey

yaşadığım büyük medcezirin suları çekilmiş kumsalında

nesnel gercekliğimin karartısı örtüyor öznel gerçekliğimi

deniz yıldızları kadar çıplağım şimdi

yalnızlığıma sus olmuş bir sustalı saplanıyor

kendi içimden geçen kaybolduğum yolun ortasında deşiliyorum

tarifi imkansız asi, amentüsü silinmiş bir suret bırakıyorum

yüreğimin kırık penceresinden sızan, çözümsüzlüğün sahiplendiği ruhuma

ey ölüm gel artık, şaşırma sıranı, usandım

paranın hırdaşlarına peşkeş çekmekten emeğimi

kendi idamımım kalemini kırdım, düzenin iğrenç taraflı mahkemesinde

içimi öldürdüm kara cehalet sızan gecenin feracesinde

küfe içinde büyütülen çocukların emerken uykularını  yılanlar

eritip çığlıklarımı lehimledim dudaklarımı

kavgalarımın küflü hıçkırıklarını kusuyorum

duru çorbasında açlık eritenlerin ütopyasında

neye tekabül eder metematik kaçkını işlemsel türevler ?

kaç şiddetindedir ki; benim yüreğimden geçen fay hattının tetiklediği gerçekler?

ne kadar yıkabilir ki; açlığına bir ömür asanların duyunaksız yazılmış inlemelerini?

iki kavgamda da yenildim, ey 46 n´in mirasçıları

ey engebeli coğrafyaların sureti kendine benzeyen kaçkınları

doldurun heybelerinize, ırklarınızı, dinlerinizi, dillerinizi

mezheplerinizde promosyonu olsun aldançlarınızın

iki yüzlülüğünüzü yapıştırıp birbirine

râfan giden bir defoluşun terkisinde, kovun kendinizi

hurileri rehin aldığınız cennetinize...

Utku Aksu 19.03.2011 10:39 Detmold