Meftun Olmuşum Yâre

Kızıla dönünce gün ikindi sonrasında

Tam şuramda, içimde, tanımsız sızı başlar

Beni yıllardan beri boğucu bir kedere

Gark ederken birlikte yandaki küçük dere

İçinde sabaha dek bir yakarış andıran

Kurbağa korosunun muttasıl sazı başlar

Kızıla dönünce gün ikindi sonrasında

Her ses bir başka türde çağrışımla ruhuma

Gelip de otururken benden bir şeyler alır

Her varlıktan yükselir duyarım en tiz tonu

Bütüncül bir uyumla bası ve baritonu

Bir bakıma dinlerken gönlü hazla kandıran

Ezgilerden muhteşem, ölmeyen tını kalır

Her ses bir başka türde çağrışımla ruhuma

Sabahı beklemek zor tek başınaysa insan

Sıkılması bir yana anılarla baş başa

Kalmak bazen bin asra bedel, yaşayan bilir

Hayali bir sevgili bulup okşayan bilir

Sanki saçı elinde, hasretiyle yandıran

Uzun uzun yâr ile edilirken temaşa

Sabahı beklemek zor tek başınaysa insan

Kendimi bir ahunun gözlerine hapsetsem

Bir daha bu dünyayı göremesem ne olur?

Son yolculuk öncesi kokusunu hissedip

Yârin, ardından baksam salınırken hazzedip

İçimde sevgileri yeniden uyandıran

Duygularla coşarsam gönlüm ferahlık bulur

Kendimi bir ahunun gözlerine hapsetsem

Ve sabah, ilk ışığı alsam dağlar ardından,

Kuşların cıvıltısı eşliğinde uyanıp,

Açılan yaprakların en taze tonlarında,

Uçuşan arıların küçücük canlarında,

Kökleriyle toprağa saplanıp sağlam duran

Kuşlara sıla olan ağaçlara dayanıp

Ve sabah, ilk ışığı alsam dağlar ardından

Dedemin anlattığı seferberlik zamanı,

Zor ile sınav verip, solduran bir ölümdü.

İnsanları düşündüm; güneşin bu anları

Neden getirdi, bilmem yok olan o canları?

Acaba sebep neydi; böyle nutku donduran?

Ve beni sebepsizce pusturan şey zulümdü

Dedemin anlattığı seferberlik zamanı

Doğdu kıpkızıl güneş ve battı ateş topu;

Bir yandan huzur verdi, diğer yandansa hüzün.

Ben böyle doğuştan mı bel bağladım ağyara?

Ben doğmadan evvel mi meftun olmuşum yâre?

İçimde biri mi var; gölgelikler sunduran?

Ve kalbimi dağlayan son deminde bu güzün,

Doğdu kıpkızıl güneş ve battı ateş topu.

Elazığ, 30.12.2011