Meğer Masalmış

Eski bir bahar yaşadım

Şimdi yeni ikinci baharımı yaşamak istiyorum

Derler ya hayattan hiç aşk çalamamış insanlar.

Yalanlar kovalamış ya onları şu kısa ömürlerinde.

Hiç tanıyamamışlar ya kendilerini.

Ağlamışlar üzülmüşler.

Yağmur damlalarının düştüğü bir sokakta

Eski yıkıntı bir apartmanın önünde

Ellerinde şemsiye olmadan

Ayrılmışlardır ya.

Sonra ağlamışlardır ya yalnızlığı ilk hissettikleri yataklarında.

Bir iç çekişleri olmuştur ikisinin de.

Hayattan nefret etmek istemişlerdir.

Bir an kendilerini ikinci bir boşluğa bırakmak

Sonra vazgeçip depresyona girmek istemişlerdir.

Evden çıkmadıkları onca boş saatler, sevgilisiz günler

Ve hiçbir zaman 7 gün olmayan haftalar yaşamışlardır.

Dostlar gelip arkadaşlar gitmiştir görmeyen gözlerinin önünden.

Boşu dolusu fark etmeyen teselliler duyulmuştur

Dar dört duvar arasında.

Geceler gelmiş çatmıştır güneşsiz sabahlarına.

Yıldızlar elini tutan biri olmayınca

Çekilmez bakılmaz bir sadelik haline gelmiştir.

Sadece yıldız olarak kalmıştır artık onlar için.

Uyuyamamışlar.

Uyutmamışlar çünkü.

Uyutmayan ne bir kabus ne de karabasandı.

Eskiden güzel olan bir rüya ve aşk basandı uyutmayan.

Anılardı onlara birbirlerini unutturmayan.

İçlerinde kendilerini suçlatan bir duygu

Ve rüyasında gördüğü oydu

Kan revan içinde ki bir beden

Tam da sol göğsünden vuran

Katliam yaptıran kırmızı bir oktu.

Çok zamandır konuşmuyordu.

İçinin acıdığını herkes anlıyor ama birkaç kelime bekliyordu.

Sustu ve suskunluğuyla boğdu sevgisini.

Artık suçluyor ve nefret ediyorlardı.

Bekleyenlere beklediklerini vermek için bekliyorlardı.

İçleri patlıyor sıkışıyor artık kusuyorlardı.

Meğer her şey masalmış.

Herkes onlara baktı.

Evet meğer masalmış.

İçlerindeki nefreti onlara yükleyen sevgi

Aşklarını geçirdikleri odalar

Birbirlerine söz söyleyen ve unutulmaz buseler veren

Yalanlarını inkar eder dudakları

Mecnunun Leyla'yı gördüğü gibi gören gözleri

Meğer masalmış.

Çocuklarmış o zamanlar.

Kanmışlar sevmişler tutulmuşlar bir zamanlar.

Sevdalarını bekledikleri o yağmurlu gecelerde ki ağacın dibi

İlk elini tuttuğu kafede ki masa

Hiç çıkarmadıkları için su altında paslanmış yüzük

Meğer hepsi

Kanayan kalpleri masalmış.

Birbirlerine anlattıkları

Tıpkı o gece Taksim de bağıra bağıra söledikleri şarkı gibi

Masalmış bu sevda.

Her masalın mutlu bittiği gibi

Hala birbirlerini sevdikleri gibi

Bir gülün soluşuyla bir ömrün bittiği gibi

Acılı bir sevdadan kalan ananın yitiği gibi.

Bu sevda son öpücük gibi bitti.

Yarin meğer masalmış deyişiyle bitti.