Meğer Sevmek Ne Zormuş

Aşkın sarhoş ederken bu aciz bedenimi

Sabahlara erip de ayılmamak ne hoşmuş

Tutmaya kıyamazken saçının bir telini

Ellerle paylaşıp da meğer sevmek ne zormuş

Eller nispetçesine hep el ele gezerken

Benim çaresiz kalbim ümit fakiri olmuş

Her gece bir yastığa sen diye sarılırken

Hayalinle avunup meğer sevmek ne zormuş

Gayretle gözlerini anlatmaya çalışan

Her şiirin öznesi caresizce boğulmuş

Sensizliğim her gece tecavüze yeltenmiş

Özleminle sevişip meğer sevmek ne zormuş

Azrail son nefese gelmiş gözünü dikmiş

İsmin dudaklarımda bilki şahadet olmuş

Ölüm pusular kurup kurt sofrası kurulmuş

Yar sana doyamadan meğer ölmek ne zormuş

Bu kadar uzağında meğer sevmek ne zormuş

not:

(Sen sus artık herkes kıskansın seni)