Mekânsız Kelimeler

Mekânsızdır bazen kelimeler

Mekânsız olduğu gibi ruhsatsızdır da

Aranır kendi halinde

Duracağı yeri

Sığınacağı limanı

Dalından kopmuş yaprak misali

Sararmış, solgun tenli

Hazan rüzgârlarına kaptırmış kendini

Mevsimlerin arayışında

Yalaz aydınlığında yükselir gökyüzüne

Mavilerde kalayım derken

Grimsi bulutların pusuna takılır

Ve duyguların hüznünde

Damla damla düşer toprağa

Akıp gider

Engin denizlerin mavimsi derinliğine

Bir daha dönmemecesine

Sıcak yerini aramaktadır

Nihayetinde

Yürekten sessizce fırlayan bir kelimedir

Gezinir sokak sokak,

Bakınır köşe bucak

Aranır zamanın salınmasında

Güneş doğar,

Güneş batar,

Gece olur,

Bilmem kaç mehtap devreder

Ardı ardına koşan gecelerden

Belki de bir ömür geçer

Ama yine de bazen mekânını bulamaz

Bulsa da kalmaya ruhsatı olmaz

İşte o zaman sahipsiz boşlukta asılı kalır

Sonsuza kadar

Serseri kurşun misali

Namludan fırlayıp gitmişse

Yıkıntının içinde yok olur gider kör pişman

Yüreğin derinliğinden çıkan

Bir seviyorum kelimesi

Belki farkına varılmadan

Çoktan sahibini ve mekânını bulmuştur

Kalma ruhsatını da almıştır

Sonsuza kadar

Nedense ben halen zamanın salınımında

Issız sokakların

Soğuk kaldırım taşlarında

Meçhule giden o yüreğin hasretliğindeyim

Mekânsız ve ruhsatsız kelimelerin düşüncesinde

Nerdedir diye