Mektup

Gece ,bir mektup bıraktım dünyaya

Ellerimde ucuz bir şarapla

Anlamıyorsunuz,kof bir keder değil bu

Bir fidan bulup diksem ,çok görürler

Çizsem,Kant’ ın ve Hegel’ in soluk rengini gülersiniz

Ve bu yüzden kırıldı çehremde,mezar taşları

Ölüm ,telafi edilemez kervanda

Rahatı kaçmış bir kez ruhumun

Susmaz, damardaki kuş cennetim

Kırgın ettiniz aynaları bana

Karabasanını örüyorum yüzlerinizin

Bir mektup daha ne kadar yazılabilir

Kefen gibi akan mürekkebin sıvısıyla

Oysa,zarif parmaklarım gümüştendi

Yazardım;

Bit kıran göğsü tomurcuklanmış kızları,kentin kenar mahallelerinde

Tuttum elinden,bilinmeyen bir dilin

Sonra sustum

Siz ,yaşamı bir çarşaf gibi kaldırmışken

Çıplak bırakarak utancımı

Ufaldı bir hece kadar,dudak mühürlerim

Sesimi ,ıslıklarla çağırdınız/çaldınız..

Işıksız bir kırk yıl

Tütünsü lambalarda yazılan bir mektubun kaderi

Satırların arasına sızan insanlar

Dehşet sesimle,

Dokunmayın,zayıf çocuk yüzlü yalnızlığıma!

Kendisini öldüren bir çiçeğe yalvardınız mı

Bir hayat nasıl nüks eder,bir filizin üzerinden

Düşünmek imkansız..

Elmacık kemikleriniz kırılmadı ki derinden

Üleştirmediniz, akşam çorbalarınızı

Çöldünüz,can çekişen toprağa..

Hiç görmediniz içimdeki illegal dehlizleri

Duymadınız,göçüp giden bu dünyadan ,aziz sözcüklerimi

Dokunmadınız, sıvasız bir evin köşesinde diz çökülerek yakılan sigara paketlerime

Sizi,anlaşılamayan yıllarımdan selam eder

Sığamadığım bu dünyaya emanet ederim

Sevgiler...