Melankoli Geri Geliyor

aşık olduğum insanla evlenemedim,

belki de o insana aşık olmadığım içindi ki

sonradan bir adamla evlendim.

hayatta hep istediğim gibi

bir kızım oldu,zeytinden gözleri

fındık burunlu,inci dişli

teni beyaz saçları siyahi.

sonra geçmişe döndüm dedim ki

bu muydu?

yani yıllardır nereye ulaşacağımı bilmedem adım adım

ilerlediğim yolun sonu

hepsi bu muydu yani?

hani kitap yazacaktım,

hani öğrenci kalacaktım

hep saçı örgülü

elinde kitaplarla

gözleri okumaktan yorulmuş gibi

yarı uykulu

yarı duygulu

belki de sebepsiz kaygılı

bir hayat sürecektim

kapıları sahneye aralı.

o ben değil miydim

hayallerini tuzlayıp tuzlayıp rafta saklayan

kafasının içi bomboş kalmış

nerede kaldığını hatırlayamayan

ben bu muyum şimdi

böyle içerden ağlayan.

ben buyum işte

her şeyi yarım kalıp

ah keşkelerle yaşayan

üzüntülerini örtülere sarıp

kimse görmesin diye gizleyen

buyum işte boş

sebebim yok

sürecim yok

sayacım yok

hacimsiz nesne

etkisiz eleman

baygın,ölgün bir ruh ile

yaşayan

yaşamayan arası

...

olamaz

olmamalı

yazın neşesi bitti

kışın kabusu üzerimize indi.

hani her şey çok güzeldi

neden güneş uzaklara gitti.

bak içimi yine o derin keder kaplıyor

korkarım umutsuzluk var,

melankoli geri dönüyor.