Melankolianım

-Hadi uyan,

çok uyursan unutur seni hayat.

Yüzümü göğsüne koysam,

yastığına bıraksam saçlarımı tutam tutam

laciverte boyasam ellerimi,

yeni doğmuş yıldızları bıraksam ellerine

nefesimi tutsam, sana saklasam, seni saklasam

beni bilir miydin?

-Hadi uyan,

Melankolianım eteklerinde böğürtlen kokusu

kapı eşiğinde izliyor beni.

Bak, hayal kırıklıkları kurdum sana,

kırılmış oyuncaklarla aynı renkte tren,

bıraktım hepsini üzerine,

dumanında trenin, gece kokusu

bağlasam suskunluğu plastikten raylara,

içimi döksem ellerine

beni sever miydin?

Yorgunluktan mı bu hâlin?

Bak, üşümüş dudakları Ölüm Şırfıntısı'nın

Kırmızı rujuyla adını yazmış aynama

kapı kapı geziyor; eşiğinde adımları.

Böğürtlen çalıyor gözlerine Melankolianım

Hadi uyan.

Sesimi ruhuna döksem,

gönlümle toplasam iç çekişlerini

hüznümle tanışsa hüznün

yemin tutsa kalbim

geri döner miydin?

Verdiği sözleri ateşe vermiş Melankolianım.

Dumanını üflüyor yüzüme

aksın gözlerim diye.

Ama gözlerimden akıp yere düşse hasretim

uyanır mıydın uykundan?

-Hadi uyu.

Mahmur kalsın gözlerim.

Melankolianım ağlıyor.

Ağlamasın.