Melekler Ağlatır mı

Acının her türlüsünü çekmişti yüreğim

Gözlerim de bolca ağlamıştır yıllarca

Ama kimse görmemiştir

Zira ben hep içime ağlarım içime..

Sevmelerimde ,hep vefasızlar çıkmıştır bahtıma

Bir kaçına ağlamışımdır hiç değmeyecek olsalarda

Ne acı çekecek ,ne gözyaşı dökecek halim kalmamıştı

Ve bir gün dedim ki

Bundan sonra ağlatacak kimse girmesin hayatıma

İzin vermeyeceğim

Vefasız mı ? hemen noktayı koyacağım

Sevmek için birini, çok dikkatli seçim yapacağım

Var mıdır acaba dünyada bir damla döktürmeden sevecek biri

Böyle biri rastlamalı ki bana, yüreğimi sevgimi hak etsin

Ancak kanatsız bir melek çıkmalı ki karşıma sevebileyim

Hiç de inancım yoktu ama başka çaremde yoktu..

Dedim ki bugüne kadar hep ben aşkı aradım olmadı

Bundan sonra aşk beni arasın deyip bıraktım kendimi

HAYATIN AKIŞINA

Sevmeye tövbeli değildim, lakin aramıyordum da aşk meşk

Geriye dönüp baktığımda tam onüç yıl geçmiş

Yazdığım eski şiirlerime baktığımda

Gözyaşıyla banyo yapmış şiirler ve ıslak bir yürek elimde kalan

Karar vermiştim kalemimden bir damla mürekkep hak etmeyenlere

Şiir yazmamaya tövbeliydim..

Sonra hiç hak etmemiş bu şiiri bu sevilen deyip hayıflanıyordum

Yıl ikibin onbeş

Yıllar su gibi akıp gidiyor

Hayat yolunda bana can yoldaşı olacak birini bulmalıyım

Aşkın geleceği falan yok yine iş yüreğe düştü

Düşündüm şöyle bir baktım çevreme

İki tane meleğe benzeyen , yürek ölçüme uyacak kişi vardı

İlk tercihimi eli kalem tutan şiirle ilgisi olan meleği

Yakından gözlemlemeliydim

Öyle ya, mağazadan elbise bile seçerken

Önce bir modeline, dikimine ve kumaşına bakarken

Sevmek için talip olduğun incelenmez mi..?

Sonunda tamam dedim bu aradığım meleğin taa kendisi..

Ve şiirlerde şırıl şırıl akmaya başlayıverdi

Günde en az iki-üç şiir yazıyordum..

Yazdıkça seviyor , sevdikçe yazıyordum

ve bir gün bu şiir çıkıverdi ortaya;

" HAYAT ARKADAŞI SENİ SEÇTİM BEN "..

Hayatımın en kötü hayal kırıklığını yaşayacağımı nereden bilirdim..?

Aklımın ucundan bile geçmiyordu öyle çok sevmiş ve inanmıştım ki..

Ben onu bir melek olarak görmüş ve sevmiştim..

Ve ondokuz Kasım'da büyük bir HÜSRAN yaşıyordum

Böylesine seven birini bir kalemde silip,

Müsvette kağıt gibi buruşturup atıvermişti çöpe..

Ve başımı gökyüzüne doğru kaldırıp ;

Allahım nedir bu başıma gelen ? inanamıyorum ya!

Nasıl yapabilir bunu ? hiç mi vicdanı zerre kadar sızlamadı..?

Ben bunu mu hak etmiştim ? bu muydu benim meleğim dediğim..?

Benden başka bu dünyada, vicdanlı kulun olduğuna inanmıyoru artık

Sevgiye , aşka hiçbir şeye inancım kalmadı şu saatten itibaren...derken

...

Gözyaşlarım ırmak gibi yanaklarımdan akıyordu...

Şu an iki hafta geçti aradan..

Yavaş yavaş toparlanmaya çalışıyorum

Bugün geçen olayı ve kendimi sorguladım

....????

O'na bir şiir yazmıştım ; "BİR MELEK SEVDİM " adında..

Melek sıfatını ben koymuştum ona kendimce

Acaba bu sıfatı hak ediyor mu? diye düşündüm..

Deli gibi sevdiğimi biliyordu

Her neyime kızdıysa veya terketme bahanesi ne ise kendince

Sebep ne olursa olsun, ağladığımı da gördüğü halde

Sanmıyorum halime üzüldüğünü..

Üzülecek kişi çöpe fırlatıp atar mı aniden..?

Demek ki, herkes kendi canı yandığı kadar merhametli

Herkes kendi zevkinde sarhoş..bu dünyada

Çıkan sonuç bu açık ve net..

Şimdi kendime soruyorum;

Melekler ağlatır mı..?

Ağlatmaz biliyorum..

Peki beni ağlattığına göre

Aşkın hangi maddesine göre yargılasam..?

Cevap bulamıyorum..

Aklıma tek şey geliyor

Yüklediğim melek sıfatını üzülerek geri alıyorum

ÖDEŞTİK..!

Ve geçenleri hiç yaşanmamış sayıyorum..

Turan Ergün