Meleklerin En Güzeli

Üşüyen ellerim yakardı

Bir yaz gününde

Tüm avuçları

Ve adım adım kaçarken

Çiçekleri açtı

Solan umutlarımın

Boş teselli veren

Gözler içerisinde

Sürüyordum hayatı

Düne kadar

Sonra bir ses geldi

Ve acılarımın birden

İzini kaybettirdi

Adı konmuş bir sevgiydi

Meleklerin en güzeli

Yılmadan ve korkmadan

Toparlatır oldu şimdi

Çocukluğumda kalakalmış olan

Gençliğimi

Tam da gidiyordum oysa ki

Ölmek istemek bile

Bir ölmekti ben de

Ansızın

Gelip giren gecelerime

''Ey bir bakışıyla;

Karanlıklara meydan okuyan melek.!''

Bu ara ihtiyacım var sana

Aç kapını

Dualarımla geliyorum yanına

Al beni dünyaya inat

Sakla baş ucunda