Melonkoli

bağrımdaki sızıyı anlatamam

elime geçen her şeyi karaladım

rüzgara bırakılmış gibiyim

geceler beni anlıyor

üzüntülerimi paylaşıyorum mor bulutlarla

zehir içmişim yıllarca

aşk yetimiyim ben

ruhumu kemiriyor yalanlar

bir gün unutur muyum?

elem dolu yaşadıklarımı

resimler çizen kuşlar gibi

gönlümü ferah bulur muyum?

üşümüş ellerimi saklayamadım

zor du günlerim

ağlayışlarım dinmezdi

rüyalar kadar kısaydı güldüklerim

bu benim kaderim

eylül geçti kış üstüme çöktü

renklerimi kaybettim

güzellikler öldü

üzüntüler gitmiyor başımdan

zaten aşkı parçalayan hıncım

arsız dünyaya meydan okuyor

rahatım mutluluklara özentisiz melankoliyim..

13.08.2010 / Üsküdar