Melya / Zimem Defteri

Küs kuşları yırtarken geceyi

Sisler ular şehrin kaldırımlarına

Gecenin kir vakti s/olur Melya...

Avuçlara saklanan yarın avuntularında

Bir bilinmeze yelken açar yürek

Çeşni an(ı)lara poyraz olur biteviye

Bir içimlik tanyeri sohbetlerine dalınca düş

Patika devinimlerinde sürek avı başlar

Ellerde bir tutam menekşe akısı

Bir yalnızlık tüttürülür ikindi alacalarında

Türkü arsızı

Ten yanı ağlaç düş yeşili görümlerine

Gölgeler yüzünü

Gülümser işmarına hayatın

G/ebelenir Melya...

Düş eskisi zamanlarda

Kırık bir sandalye ardı

Mavi ekoseli muşamba örtülere hasret

Dün ölgünü yağmur ardı gülüşlerinde

Gölge esinliklerine esir düşer ad

El bağlı sessiz acılar ordusuna

Sıra sancılar gülüşlü

Göz mapusları arz eder

Aşka kurmay nazendeler

Sırtında yılgın aba

Tan sürer Nemrut

Sırça köşklerine çekilir düşünler

Hasankeyf daha ölür son dirliğinde

Çeker örtüsünü Süphan arşa

Bir kadın d/ağlaşır Harran umarlarında

Dün y/arsız bulutlar gibi asude düşer

Duvar çöküntüsü hayaller çeküllenir

Gün aşımı gözlerde

Aşkın zimem defteri açılır

Yumar kirini Melya...