Memeden Kesiliyor Nefes

Memeden kesiliyor nefes

Figanına not düşüyor g/ece...

Dışarıda kıble yoksunu bir yalnızlık

İçerde durağan akşamlara yenik

Sus dokulu korku nöbetleri

Sensizlik umutlarına refakatta...

Gece emiyor ten doyumlarını

Bir senfoni asılıyor porteye

İpe çekiliyor yazdan kalma vefa

Sefa çiçekleri s/ıralanıyor sen ardı

Küs kuşları s/alıyor gönül ahdlarını

Titriyor elleri dudak oylumlarında

Yar s/oluyor ipek soylu raksında nihavent

S/üzgün hatıralar aksediyor pencere buğularına

Günsallarında dem tutuyor uçuk mavi bir şarkı

Ayazına hevesleniyor yürek yansımaları

Müebbede firar ediyor sürçü lisan alfabeler

Sessize laf atıyor telkari şiirler

Mehtap süzüllerine ağlıyor yakamoz

Bir türkü ürperiyor sazın bam telinde

Soluğu üşüyor serdengeçti hatıratların

Güncelerine serpiyor hazanı bahar

Bir tren garında soluklanıyor ahval

Aşiyan çömezi bir rüzgar duralıyor

Devşirme bir anı y/alıyor med cezirler

Gülüşüne adak oluken sözler

Tek kapılı bir yalnızlık ötesi

Memeden kesiliyor nefes...