Memleketim Nasıl da Mavi Artık

Biliyorum

En çok ölümü özleyeceğiz

Gözlerimizin sakin yalnızlığında

Sesin sesime

Nefesin nefesime karışmadıkça

Eğreti tebessümler düşecek dudaklarımıza

Mayıs yorgunu cümleler döküldüğünde

Sen Haziran kokan çiçekler toplayacaksın

Eylül sürgünü bahçelerden

Ben sabah şafaklarına

Kızıl resimler çizeceğim

Haberler getirerek tanrısız günlerden

Şimdi

Denize dokun

Ellerinde ki gözyaşlarıyla

Sokaklar yalnız değil artık

Görmüyor musun

Barınaksız kelimeler büyüt

Umut iklimine

Düşlerinden kurtardığın çocuklar

Yıkıp yalnızlığın duvarlarını

Sarışın günler getiriyor

Adını unutmuş şehirlerden

Ve

Memleketim nasılda mavi artık

Toprağından

Bire bin veren

Fidanlar fışkırırken

Hadi

İçimden geçen şarkılara

İsimler koyalım beraber

Deniz

Gökyüzüne

Şiirler okurken