Mendebur

Güzel gidiyordu herşey

Güvenim tamdı kendime

Hatta başım sivrilmişti biraz

Ben yarattım lan bu dünyayı demiştim

Eserime bakıp gerim gerim gerinmiştim

Otuziki dişim meydanda

Kabarmıştım kara hindi gibi

Arkama şöyle bir baktım

Oh be! dedim. Aştım koca bir dağı

Nihayet indim düze.

Tam da o anda

Hayat..

ensemden yakaladığı gibi

Dayadı burnumu koca bir inek bokuna

Ye onu! dedi. Ye onu!

Mendebur hiç de gelmiyor biraz hava atmaya.