Met

Şafağın kızıl çocuğu

yüzümün hüzün haznesine düştüğünde

saat kadranlarının tıkırtısıyla değil,

uykunun en çetrefilli,

rüyaların en çipil,

çırılçıplak duyguların

ayna kırıklarıyla çizildiği,

ayna ayna,

söyle bana,

benden beteri varmı! ?

dediğimde,

bir kara tahta parçasının

kıtaları yara yara,

taaa uzaklardan,

Endonezya'dan,

döne döne

alnımın orta yerine dankettiğinde,

umutları ten rengi çocukların

met takırtısına uyandım...

...Uyandım...

Uyandım ve

merhaba dedim,

karanlık kıtaların

kara çocuklarının

hüznünü okşayan güne...