Mevsimsel Sensizlik

ardına doğdum yine gecenin

ellerim yalnızlığın kasvetinden buruşmuş

bir biçimde aktı duvarların ötesine

penceremi araladı yuvasında

kanatlarıyla gölgelerimi deviren kuş

ve ben delirdim

iki insan arasında gerilmiş araf üstünde

ne yana dönsem sen varsın

sen varsın nereye doğrulsa gözlerim

/içine doğru oldurduğum bir hastalık/

baharı beklediğim kadar varsın

kışı özlediğim kadar soğuk

düşündükçe seni bütün kar tanelerinin

erimesinden korkuyorum

ben ne kadar yalnızsam şimdi

sen de o kadar yalnızsın

biliyorum

gittikçe bir kalabalığa benziyoruz

bir köşesinde seni andıran sokaklar

çıkmazından kurtulmaya çalışan bir tutsak gibi

çarşamba sabahlarını andırıyor

ben insanlardan kaçıyorum

sen saklambaçlarda kaybolmuş çocukluğuna

yakalasam seni şimdi içimde

bir kıyamet alametini daha gerçekleştirmekten

korkuyorum!

meyvesi kadar körpeyiz şu ağacın

kökleri kadar deriniz birbirimizde

dalları kadar kırılgan olsak da

dökeriz sonbaharda zehirli duyguları

yakalarız aşkı damağında yeni tatmış rüzgarı

sen bir fırtına koparırsın bende

ben denizleri kucaklarım yine !