Mevsimsiz Düş

bir ömrün iki olduğu sapak

yol değil

can ayrımı...

sus baharındayım

tuzpembe hayatın

kaç ayrılık adam eder şimdi beni

içimdeki kaç yangın?

damıtılmış hüzünler düştü gözümden

bakışlarıma yerleşen şu uçurum

hangi intihar birimiyle ölçülür

gidişini izlerken

dilimde boy veren yas

kan gibi keskin oldu

bıçak gibi acı...

anasona yatırsam yumuşar mı bu sızı?

aklımda ömür yıkıntısı

enkaz gri sorular

duyulmamış yardım çığlığı gibiyim

hiçbir cevap yok

yarama uygun

yüreğime yatkın

keşkesi fazla cümlelerden beterim

karanlığını yitirmiş geceyim artık

halimi sorsalar susarım

izi ve ahı olur

izahı olmaz bazı şeylerin

ve bir gün yeniden çıksan karşıma

merhaba bile diyemem sana

dilimi kanatmaya başlar adın

yüreğim 'bu kim?' diye sorsa bana

bir başka yürek işte derim

kurşuna dizilmekten tanıdığın...