Meydandaki Akşam

güneş batıyor akşam oluyor yine

umudum gökyüzünün kızıllığında

ve ben umudumun yansımasında

güvercinler çekiliyor meydanlardan ürkek ürkek

bense çekiliyorum yalan hayatından

meydanda hava kararmakta yavaş yavaş

banklar boşalmakta bir bir

bense yürümekteyim ağır ağır,sessiz,derinden ve de hiç durmadan

hayat denilen bu riyakar meydanın tam ortasından

ve riyakarlığın doğurduğu köşelerde o şaşalı hayatın aynadaki sureti

bazı köşelerdeyse sefaletin tek nüshası..

yaşam bir kez olsun bırak kahkayayı

tebessümü bile çok gördü bize

yürümeye devam be erkut

boşver düşünme yürümeye devam et bu alanlarda ve yalanlarda

omuzlarının çökük bir şekilde...

gece çöktü artık çoktan omuzlarıma

gece kanattı rehnedilmiş yüreğimi

kanarken yüreğim çekiliyorum aradan merak etme artık

izbe nemli ve karanlık köşeme doğru

bir gölge misali

yitik ve hayali...