Meyhane Sandalyesi

Yatağımdan kalkmam lazım.

Yine gece çökmüş yeryüzüne.

Masadaki çayım soğumuş.

Yağmur başlamış, damlalar camıma vuruyor.

Gri sisler çevrelemiş her yeri.

İnmiş çaresizlik içinde kıvranırken gözlerimin feri.

Yattığım yer mezarlığa dönüşmüş.

Kafamın içinde dışardakinden beter fırtınalar.

Kalbimde sana hasretimden yanan bir yangın var.

Toz taneleri sandalyemin her yerini kaplamış.

Kalemimin mürekkepleri kapağından akmış.

Dört bir yanımı kapkara bulutlar sarmış.

Şu divane ben yine sevdalara dalmış.

Dinmiş yağmur gökkuşağı çıkmış gökyüzünde.

Çiçekler su damlaları döküyor çimenlere.

Kuşlar cıvıldıyor meşeden kütüklerin üstünde.

Hayat sorgusu başlıyor bir meyhane sandalyesinde.

Her bardakta kafa gidip geliyor delirmişçesine.

Her şey geçip gitti sanıyorsun ekleniyor yenileri yerine.

Unuttum tüm bildiğimi içimde zelzele kaynıyor.

Beynimdeki uyuşukluk bedenimi de kaplıyor.

Bulutlar benim bu acizliğime ağlıyor.

Tanrım sanırım benimle alay ediyor.