Midasın Kulakları Eşek
çok kırlangıçlı bir sokakta kaybettim onu
hani bıraksalar ağlayacaktım
henüz doğmamış bir hüznün ilk yıllarında
contra bisikletim, yeni dökülmüş sıcak bir asfalt
havada, eriyen tekerlerin müthiş plastik kokusu
köşedeki bakkaldan sakız parasına alınan
turuncu renk toplarla aynı kokuyor elbisen
tanıdık bir yüz görmeyiverelim
açarız içimizi de çıkar dışarı kızıl goncalar
gayri senden başka yar bilmedim
yeni yeni bir efsane dolaşıyor bu ara
sorup soruşturuyoruz arkadaşlarla etraflıca
perili köşkün yan sokağına güzelce bir kız taşınmış
toplanın çocuklar, doğru cam kırmaya
küfrü öz, tatlı sözü naz eyledik
fakat üç metreden düşmeye benzemiyor aşk
bir şiire kaç güzel yüz peydah olur
boşuna ezberleme
çayı sabahtan demler annem
yarım ekmek beyaz peynir sonrası
yeni açılan bir kitabın kokusu
aşağıdaki sahaftan daha dün aldım bu romanı
kuytu bir köşede fotoğrafı çekiliyordu sanki gözlerinin
sayfaları çevirdikçe öyle derin
sanki canımdan can çekiliyordu
kapa dedi şu kitabı annem, çayın buz gibi oldu
öyle tutuşmuştu hercai menekşeler
gecenin geç saatlerine doğru amansız bir korku
bu ay ışığından değil
düşmek yalnızca bir eylemdir, kanamak değil
çok amaçlı sözcüklerle söylüyorum bunu kendime
kulak kesiliyor çocukluk sevgilim, yolumuz uzun
rüzgarı sen getirmelisin, yelkeni safderun
neye benzeyebilir şu anki fotoğrafımız
etrafına bir bak, birbirimizden başka kimimiz var
bir de kedi alırız sobanın yanına, yatar yüzükoyun
düşün ki biz gümüşten kılıcı olmalıyız gecenin
sessizliğin zulmünden ayırmalıyız gece trenlerini
yolu sevmeliyiz, yolcuyu değil
sonra bağırmalıyız bir kuyunun başında, avazımız çıktığınca
midasın kulakları eşekkkkk!
kim inanır sevgilim, birden gençlik kayıp gider elden
bize yalancı ulak gerek