Migrenli Kadın Ve Tanısız Çığlıklar

1

Bir gece migren kararttı gözlerini

Sonra aradı ellerin sıska sevdiğini

Oysa yıldızlar, kentler kurmuştu önüne.

İçlerinden biri yol aldı, yüreğinin kızıl sofrasına,

Ve isimsiz şiirleri acıyla okudu bebeğine.

Sözcükler her zaman yeniden çoğalan halk gibi

Açtır gövdenin yoksul enkazında,

Kimliksiz cümleler,öksüz umutlar gibi.

İçlerinden birini ?' dudaklarına'' sürgün etmek kolay mı?

Parçalayarak gecenin perdesini,

Ucu keskin sözle ?

Gözler görmez ama bulacaktır adresini dilindeki türkü

İki delikanlı yağmur tanesi ve rüzğar

Uzaktaki sevdiğinin yatağına ulaşacaktır,

Ve üşüyen bedene konacaklar

Uyandığın da fark edemeyecek bunu,

Sabah yüzü yıkarken tükürecektir

Küf tutmuş gecenin sarhoşluğunu.

Ve atacaktır kendini dışarı

Hiç anlamadan yürüyecek sokaklarda,

Ve takıldığında gözlerine bir çocuk,

Anlayacak taşıdığı ceset'in çürümüşlüğünü..

2.

Sen yitik ülkede kafa ağrısını, migrene yorumlarken

Aynı vakitlerde kokusunu taşıyacak yağmur ve rüzgar,

Senden başka nefesi olmayan kederli adamın.

Bilim bu hastalığına çare bulmaz

Şiddetine tanıktır çocuğun

Dilsiz yüreğinin gümüş rengiyle

Anlatacak sana gözlerinin güzelliğini

Ve kesilecektir sarsıntıların çığlıkları.

Güneş ışığını vururken

Yüreğinden gelen şarkılar

Kalem ve kağıtı sana sunacaktır

Ve sevgiliye hasret ellerin,avuçlayacak onları

Ve sana hasreti yazdıracaklar.

Sende uyandırarak umutlarını

Yalnızca yaklaşacaksın pencerene

Kaldırdığında başını gökyüzüne

Asılacak bulutların kuyruğuna düşlerin,

Ve uzanacak sevdiğinin saçlarına

Beyazı avuçlayan umutlar,

Ve sürgün cümleler..

BEYLİKDÜZÜ/İSTANBUL