Miheng Taşı

manolya özüyle sırlasamda

yüreğimin keskin kokusunu

her yağmur ertesi

özüme biraz daha yaklaşıyor

miğferimi hep aynı yerden vuran

dudağımın kıyısındaki şu zıpkınlı imgeler

öyle zor ki

tüm suyunu yaşlı gövdesindeki

balta izini kapatmaya harcayan

çelimsiz sakız ağaçlarına sorun

gamzelerimde çiçek bitmeyişinin nedenini

ağır basan yanında

suskunluğumun bastonsuz ihtiyarı yazgı

diğer yanında şaha kalkmış bir tayın

yelesini okşayan ruhumla

keşkelerden mütevellit ömrümün

tahterevallisi

bu şiirler

parmaklarımda yumrular bitiren şu kalem

şahit ki

bir âmâ'nın

up uzun bir karanlığın ardından

bir saniye dünyayı görmesi kadar anlamlı

sana yazmak

diyorum ki

bir miheng taşı olsam ellerinde

özümü kendinde görsen

iki göz bir hizaya gelse

bitse keşkeler

çok mu şey istiyorum