Mimik..

eser

soğuk bir rüzgar

yanaklardan hep

hep yek

dudaklardan atılan zar..

göğsünde uyuyan serzenişse düşeş

bambaşka bir yalnızlık

kahvenden çektiğin

başka bir gülücük

yanaklarda oluşturduğun

o maske ıslak

ve maskelerde anlamsız bir dolu mimik..

akıllarda hep

çalmayan bir müzik

söylenmemiş bir söz

kalabalık caddeler üstünde

tüm insanların birbirini tanıması

gül yapraklarından seviyor sevmiyor yapan gençler hep..

kiraz ağaçlarından hasret çalan çocuklar,

ve şarabı üzüm asmasından koparan adamlar..

kim öğrenmiş ki eski bir kitaptan

koca bir hayat çıkarmayı

kolay değil hüzün sarılı bir ömrü umut kokutmak

ve acıya çamur atmak

sonra kurutmak kitap aralarında..

elbette bir bildiği var bu hayatın

kolay değil

eski bir kitabı yıllar sonra okumak

hani

denizden gözyaşı olmaz ama

yanağın gözün yanar tuzdan

hayat bu kadar tuzlu

ve biz bu kadar su iken

umut kokmuyorsa her yer

anlamı kalmıyor mimiklerin

ve hiçbir dudağa yakışmıyor hayat...