Minnettarım Sana Hayat

Küçücük bir çocuktum...

Umutlarım vardı,

Hayata, geleceğe dair.

Hesapsız, çıkarsız.

Birden acımasız dünyanın kollarında buldum kendimi.

Ordan oraya acımasızca sürükleyen.

Acımasızca savurdu beni...

Acılara doyurdu .

Mutluluğa aç bıraktı.

Yalnız, kimsesiz kaldım.

Acılar sırdaşım

Sokaklar mekan oldu bana.

Ve gözyaşlarım kaldı birtek.

Annem anlatırdı bir zamanlar,

Doğarken herkesten çok ağlamışım,

Saatlerce susmamışım.

Niye bu kadar çok ağladığımı,

Çok geçmeden anladım işte.

Kimsesiz kalacakmışım işte.

Ne yaslanacak bir omuz ,

Ne sıcak anne kucağı.

Nede güvenecek bir baba kaldı arkamda...

Geriye sadece düşmem için uğraşan bir hayat kaldı

Ve de insanlar...

Dayanmaz oldu küçük yüreğim

Acılara, zulümlere, insanlara.

soğuk sert kaldırım taşlarına

Sessiz sokaklardaki pis kokulu insanlara.

Kıskanır oldum parkta oynayan

Annelerinin elinden tutup gezen

Arkadaşları ile oynayan

O mutlu çocukları...

Öksüz .

Boynu bükük

Yüzü kir içinde

Kaldırım taşları üstünde

Ve hep ağlayan

bir çocuk bıraktığın için

Minnet borçluyum hayat...