Mıntıka Hanıma Şiirler-1
Çığ düşmüş yüzüne sol yarısına
Asfaltın köşesi mıntıka hanım
Dönüşmüş umacı al karısına
Ömürler törpüsü mıntıka hanım
Sarmışsın bir gülü gönül teline
Dikenler kanatır nerden bilesin
Kınalar yakılmış duvaklı geline
Zamanlar paslanmış nasıl gülesin
Süpürge saçına güller kondurur
Kirlenmiş esvabı derin çizgiler
Volta sırasında laflar dondurur
Görsen yarasında derin ezgiler
Sarılır bir fistan allı moruna
Dişleri altındır esneyip durur
Sinesi gümüşten sırdan koruna
Lafını hiç etmez yüzüne vurur
Döndürür dünyanın dil düdüğünü
Köşeden bakışlar endamı yeter
Haddini bildirir kel hödüğünü
Aklını alırken beter mi beter
Sonunda yüklüktür dünyanın işi
İndirir küfeyi mıntıka hanım
Aklı kısa sanma sağlam er kişi
Yollara mühürlü mıntıka hanım
Evet, en sonunda ezdi şiiri
Saçından bir betim çözdü şiiri