Mira

Ve sonsuz gök sanki gelip gözlerinde durmuştu

Gözlerinin buğusunda yüreğinin yarası

Acısı benim ç/ölüm

G/öç yorgunu kurak tenimle aşamadığım

İnip kalktıkça göğsü

Titredim dönüp bir kar tanesine

Canım yitirmiş direncini

Ona b/akıp eridim

Elleri ateş çiçeği bir tutam

Yandıkça tutmaya doyamadığım

Ki her renkte adı aşka dönüşür

Usulca gülümsedi yaslanıp yüreğime

Dağ kokulu teniyle karanlığın mahreminde

Dudaklarından bir mevsim döküldü

Utandı geceden mekânın sırrı söküldü

Süzüldük bir rüyaya

Sacları dalgalandı rüzgâr kırbacı

Düğüm oldu soluğuma

Kokusu bulaşıp avuçlarıma küfe burcundan

Ay dolun bir yıldız göz kırptı akıp geceye

Yakamozlar düştü kirpiklerimize

Adımı fısıldasa baharın cemresi düşer toprağa

Küsse iki kaşın eğip

İçimi üşüten deli bir ayaz

Sesinde gizli bir hicrân

Gamzelerinin derinliğinde masmavi umman

Ne kıyısı var ne ucu bucağı

Ve dağlar kutsanır çukurlarında kavrulup

Adanmıştık zamanın nefesinde koşulsuz

Gözü kapalı bağlandım ak güvercin ışığında

Sevda dergâhı menzilsiz

Sıyırıp tenimi mânadan

Sarıldık sonra sıkıca kundaklayıp sessizliği

Sanki bir gün birbirimizi kaybedeceğimizi

Yetim bakışlarla susarak kadere

Cümle cihan lâl kesildi...

Bilesin ardından d/ağlayacağım bu sevdayı

G/özyaşımla bir aşk büyütüp yüreğimde

Hiç bitmeyecekmiş gibi dünya ahret

Ben hep bir tek seni seveceğim