Misketini Dünya Sanan Çocuk

I

yorgun bir gecenin ardından

yüzü kirli bir sabaha uyandım

duvara bir resim gibi çizdiğim

- aslinda olmayan - penceremin

üstünü iyice karaladım

süpürdüm odamda kalmış ayak izlerini

gölgeni / gözlerimden usulca kovaladım

yakamoz renkli bir güvercin uçtu

kaçıp gitmek istedim içimden

olmadığın hiç bir şehre ısınamadım

II

avuçlarımdaydı hep

en ufak soluğunda alaza çalan

bir sevdanın közleri

ilk kalp krizi değildi bu gecenin

ne de son ağlaması

kan çanağıydı yıldız gözleri

bir adak mumu kadar ömrüm

ergüvan bir şarkı ayrılık

uzatsam denize

bir çölde kaybolur ellerim

bilir misin

kaç aşk ödedim sana karşılık

III

söz etme / sevda bir yalan

sen de bir yalansın düpedüz

kapandı sana çıkan yollarım

gecenin her yanı diken patikalar

her (y)anım güz

IV

ne gündüzün farkındayım

ne gecenin / ne saatin

barışığım karanlığımla

ışığı sevse

bedenin dışında yaşardı tin..

V

kayıp tanrıların kamçıları sevda dediğin

havai fişek duygular

ya da dinsiz bir tanrıya yapılan kulluk

ben...

gazoz kapağını para

misketini dünya sanan çocuk...