Mısra'ya

Denizi çok seviyor Mısra

Bir dalga kadar özgür,

Bir martı kadar dik başlı

Kumlara iz bırakıyor

Sonra unutur gibi yapıyor

Bilse o izler,

Benim şiirim oluyor

Maviye dokunmak istiyor elleri

güneşe küsmeden,

Yağmurdan kaçmadan

Bıkmadan usanmadan

Masum bir çocuk inancı var hep yüzünde

ben bazen sadece bakıyorum—

şairliğimden utanarak

Şiirle koşuyor Mısra

Şiir gibi bakıyor bana

Bazen hırçın, bazen sakin

Denizi çok seviyor Mısra

İçinden çıkılmak istenilmeyen…

Umutları kıyısız bir mavilik

Gülüşü rüzgârla yarışır

Elleriyle sarıldığında

Yüreğim ıslanır tuzlu bir tazelik

Ben bazen şiir yazmam,

O bana bakar, yazılmış olurum

Çünkü her sabah yeniden

"baba" diye uyanan

Bir mısra olur kalbimde

Adı Mısra;

Deniz kadar derin

Şiir kadar umutlu

Yürü deyince yürümez

Her zaman kendini sevdirmez

Dalgalı deniz gibi nazlı

O her zaman bir bilinmez.

Bir gülüşüyle bahar gelir

Bir susuşuyla kış

Bazen kıyısına varamazsın

Bazen bir bakışta boğulursun

Elleri küçük, yüreği geniş

Sözcükleri daha büyümeden

Beni yeniden yazıyor,

Baba olduğumu hatırlatıyor...