Mitoz Bölünmedir Hüzün

yıldızlar cigaramın külü behey

aşklarımı berkittiğim şu karanlık dalgaların

yakamozlu sarhoşluklarına sor be gülüm

sen dur durak bilmez içerdin kış saraylarının

buzdan sorgulamalı kıkırdanışlarını

ben şişman sokak kedileriyle ucuzcu elaleme

aleyhimizeydi dünya aşk yabancıydı sesler

sudan çıkmış ikiz balıklar akıllarının terazisini kaybetmiş

bir kenara yazdım militan aşkımı desenli

sağır sultan da duymaz artık bizi üzünçlere fit

herşey hazırdı aramızda aşk eksikmiş oysa

elzem bir kıkırdanıştı aya küskün bu akşam yolculuğu

herşeyi bırakmak gibi yayan bir yavanlıktı aşksız

bir bakıma aşk aşksızlıkmı ki çıkışsızım sızık ona buna

duvardan hücreye sızan günün ilk ışığıysa aşk

ben aşkım bu fikirsel bir yırtınma daimi ve üretken

çoğalırım mitoz bölünmedir hüzün

kendini kendiyle var eden