Miyop Anlar Sendromu

-Gözyaşlarımdan akan sadece keder olsaydı

yanaklarımda kururdu da imha ederdi kendini. -

Ne insanlar geçti sırtımdan:

Zihnimde bir kasımpatı edasında dikildiler yıllarca

Sonuna koştuğum ömrün adım başında

geriye dönmem için yalvaran ilham perileri

ve gecenin o ağlamaklı, şafak gözleri.

Doğmak dediğin üç sayfalık öykü

neresinden tutup neresinden çevireceğine kalmış.

Oysa ölüm için yazılan kitapların kara örtüleri

kollarımda bileklik, yüreğimde zulüm.

Seni gördüğüm güne ağıt olsun!

Yer çekimi gibi bedenim:

Göğe asılı kalmış tüm kâbusların varış yeri.

Ne kadar felaket varsa

pejmürde tarih aralıklarına sıkışmış

Hepsi sende saklı/ bende sus.

Yaprakların yüzeylerine göz sürüyorum buralarda

Damarlarından akan sevgi benimkine denk midir?

Gözyaşlarını defter arasında kurutan

parmak uçları donarken sevgiliye selam duran

sen miydin?

Yoksa Tanrı mı avlanıyordu ara sokaklarda?

Ellerinin şeklini hatırlamak isterdim

sonra avuç içi çizgilerini.

Hayat çizginin ikinci çatalında tersine döndü adımlarım da

geri dönüş yolunu dejavu sanıp kayboldum

Oysa dudaklarından akan her hatıra

göze yürek satan ahitler misali çarpıyordu

sol şakağımın ayakucuna.

Söz renginde kumaşlar sarmalıyorum

dağların etek ucuna

Kulağımı çalan seslere tebessüm edip

yere düşen yaşları sepetimde topluyorum

Ben Araf'a geri dönmek istiyorum!

Cehennem dediğin iki sayfalık öykü

Bir nefeslik beden yangını.

Gözyaşı dediğin ruhun terini dışarı atması.

-Nefesime ses katan gözlerin mi

Yoksa Tanrı mı ağlıyor hikâyenin acı sonuna?-