Mızıka

dışından ve içinden akıyor yaşam

saçları dağılıyor bir çocuğun

derinleşen bağların güneş tüten gözlerine

su kımıldıyor

eşikte yaprak sallanırken

yanımda yanık dağ

-nasıldı örtüsü karanlığın-

içimin mavi bulutlarına eklenen ay lekesi

gülen bir bahçenin odalarına

düşümü kuytular..

ırmağın sevişgen rüzgarında

nazlı bir nakış göğü gererken

alnımın çarmıhına

uykusuz gecenin parmaklarında tohum

küçük bir şehir gibi boy atar avuçlarıma

sesini duyuyorum pencerelerin

saçları dağılıyor bir çocuğun

yıldız fenerleriyle..

tül ardı gölgelere mızıkalanan

yağmurlar geçiyor

ıslanıyorum..

uçurumun çiçek dengesinde

kıyı kanatları öyle güzel resim

eriyen yalnızlığın düş ağaçlarında

dudakları yeşilin

ve üzüm toplaması ruhun

harman sessizliği

sana sesleniyorum

elimden tut

saçları dağılıyor bir çocuğun

mısra gizliliğinde

dışardan ve içerden akarken yaşam

hayaller topluyorum anıların

zümrütten kayasına

hadi gidelim

.....