Mor Bir Kasımpatı

Mor bir kasımpatı açacak birazdan kirpiklerinde

Dilimdeki yokuşlarda tıkanacak sevdam

Mayhoş bir sükunet içinde

Dolunay taşıyacak yüreğimi

Mahcup

Ve de sessiz

İçimde filizlenecek kırık bir ezgi

Esrik bir şefkatin lezzetiyle

Bize düşen

Kurak iç dökümlerine bürünüp

Beklemek

Yolculuk telaşının ortasında

Mor bir kasımpatı açacak birazdan kirpiklerinde

Kaçırma sakın o an bakışlarını

Gasp edilmiş bir ufukta

Mülteci bir sevişmenin iniltilerine kaçarız belki seninle

Hiçbir şey ol yeter

Selamsız bir yağmur yağmadan

Yankısız bir sokakta

Sancılarımı mayalayan gözlerinle

Mor bir kasımpatı açacak birazdan kirpiklerinde

Rotasız hüzünlerimi ne zaman sorgulasam

Karanlıklarımı kuşatmış bir duvarın kanayan tarafındayım

Tufanlarımda yine gam

İçimde aynı şarkıları söyleyen bir sızı

Sürgünüm boğazıma kadar

Boynuma asıp gittiğinden beri

Yorgun düşmüş baharları

Mor bir kasımpatı açacak birazdan kirpiklerinde

Kadife ürpermelerle titrerken gözbebeklerim

Sırlarımla tanışmadan önce

Hep anahtarsız kalır zaten

Zincirlerine dolanmış k(s)özler

Hiç esirgemez hayat düğümlerini

Bakma gülümsediğime

Bir maskedir bazen gülümsemem

Sırtıma vurulan yangınlarda

Kurşundan ağıtlarımın üzerine geçirdiğim

Oysa

Tozlanmış şehirler bilir yaşamadığımı

Topuklarımda suçlu hazan kıymıkları...

Simsiyah bir haritaya sürülmüştür nefesim

Ve sonunda...

Yitik çöllerin rüyalarına

D(S)ağılır mürekkebim

//Ne kadar candan sarıp sarmalar bu dolunay insanı

Çıkarıp alacakaranlıklara sakladığımız kanatlarımızı

Yükselebilir miyiz ki ona?//