Mor Hüzün

mor bir hüzün indi karakış akşamına

kendi alevlerinde üşüdü ateş çiçekleri

zangoçları yorgun çanları suskun uzak kulelerin

sisli sokak lambalarına asılan ışığım donuk

şehrin yalnızlığına gömülü çocuksu yüreğim

kar duvaklı çatılarda gri bulutlar gibi çoğalan

serçeler

ürkek ve telaşlı alıp başlarını nerelere gittiler

maziden topladığım çileli yollar

binlerce kez yaşanmış ömür kadar kaygan

ruhum kadar kırılgan dökülüyor gözlerimden

-tanıdık yangınları yoklayan sol yanım

kül olmayı da öğrenir elbet-

zaman girdabında boğulan bu kaçıncı düş

bu kaçıncı bahar

buz kırığı sularda titreyen salkım söğüt gölgesi

yoksa seni de mi dallarından vurdular

küf kokulu korunağında zehir biriktiriyor

geceye akrep

kurşun gibi hayal kırığı döküyor umuda

son mevsimde son tufan

ilk değil kutsal bağımdaki bu yağma

bu harami vurgun ilk değil

şimdi çok uzağındayım mutlu coğrafyanın

müzmin yarayım batık kentin kuytularında

gayrı dört yanım çalkantılı deniz

ah düşlerim

yok olmayı çok mu istediniz

31 aralık 2010