Mor K/ağıt

-//

sesime rüzgar düştü

fırtınayım artık…

mor k’ağıda yazdım bütün şiirlerimi

içimin memleketinde kuş ölüsü

siyah beyaz afişlere gömdüm

tebeşir ikliminde kalan çocukluğumu

bilinmez bir gecede

üstünü açık bırakmışım yüreğimi

uykusuzmuşum..

yalnızlık kokan bir gecede

kuş bakışlarında

kömür tozlarından trenler yaptım

yolcuğumun bilinmezliği için

naylon kaplı pencerede

gövercin döven çocukluğumu azarladım

okuldan öğrenmiştim oysa

tahta cetvelle avuç içine vurmalıydım .

yapamadım..

notaları fi zamandan kalma bir şarkıyım

üfleyen ruhumu sur hatminde

irkilirken gölgem

tenimden uzağım

sesi dudağına küsmüş

bazen hüzün rapsodisi bir insan

bazen bir lalım

-n u r e t t i n ÖNDER