Muhabbet

bir tekrarın tekerrüründe beynim

Yıllardır döndüğüm labirentin

ışığa en yakın köşesinde

kırımış tutunduğum dallar

kalbimin ziyası sönmüş

bir cinnet misali yalancı umutlarla avunmak

labirentin bilinen hücrelerinin kıskacında

peki neydi günahım böyle bir dara düştüm

insan kalbimle hayal denen yara düştüm

bade de içirmedi pirlerin

hatırımı da sormadı kırklar yediler

yaşadığım cehennem günahlarımın eseri mi

dünyayı içindekilerle yutmaya hazır

yok yok bir şey var bu işte...

anlayamadığım anlamlandıramadığım

diğerleri de benimle aynı yerde

her hücre onlara ayrı bir ülke

keyifle dolaşıyorlar geziyorlar

labiretin içinde kıyısında

Aç kapıları artık çıkayım bir nefes alımı da olsa

en azından farkındayım biliyorum

sırlara bürüdüğün bu alemin

Herşeyiyle bir hiç olduğunu

varlık ve hakikatin kabuk

muhabbetin iç olduğunu.........