Mühürle/n/dim

mühürledim dudaklarımı

değil mi ki

dişler sözlerin gardiyanı

tüketmiyeyim avludaki

saatlerimi..

dünya denilen sofradan

boş tatlar tatmayayım

gardiyanlar kenetlenmişken

kapımı

nasıl özgürce

savururum yüreğimdeki efsunu

nasıl kırayım bu kilitleri

sana meftun bu yürek

ellerimde titrerken

ve gören göz tek sende

harelenirken nasıl başka

gözler için dökülsün

yollara tümceler

tek sana açılmış

bu kalenin kapıları

sözler senle can bulmuş

nefes olmuş ilmek ilmek

kuruyan dudaklarıma

bir kez sen ab-ı hayat iken ...