Mum Işığı Bedenlerimize İs

Ürperir yalnızlığım ram olduğum gidişlerde

ki nedensizdi sorular

ellerimde yazdan kalma hicran sızısı

dudaklarımda hüzzam nakarat

içime revan olur karanfil kokulu anlar...

Zaman değil peşime düşen

ardım sıra bir gerçek haykırıyor

sus; bazen bende kalıyor

karanlık bir uğultu nefsini köreltmişte uzanmış yatağıma

ve gölgem

hakikat gibi üşüyor...

Işığın yüreklerimize sinmesini beklerken

sadece sevginin gölgesi yansıdı yetim avuçlarımıza

bize düşen;

gölgenin sürüklediği yalnızlığımızdı

mum ışığı bedenlerimize is...