Mum Yanağı

zaman dal çeşmeli

işler ışığını dil vadisi esmer avluya..

elimde su çiçekleri usulca hayıflarken

eğilir içerim...

orada

ağaçlar bir derin uçurum

ıslık terazisiyle avuçlarıma efsunlar ayazını

saklarım gizimi ruhumun iklimine

susuşumun dağ selli kızılı

uzunca yola bulanan saçlarıma göğü taşır

gözlerimin perdesine aralanır

uyuyan tohum

soluğumun düş salıncağı

yağız atlar gibi koşunca

tanırım yaprağı

toprağımda..

nabzımın sesiyle çığlıklanan kuşlar

yeni boşluklarda bilir harflerin

ay kaküllü hafızasını..

birbirinin yarısı içinde

su nakışlı hüzün edası

duru çizgisiyle ney’leşir

rüzgâr kıvrıklığı ten

dudaklarıma..

ay pullu yüzün aydınlık parçaları

dağıtırken bulutları

beyazın dokusuna buğulanan akşamın güneş sarısı

mısra mısra ağızlanır uykularıma

bütün masallar sis inceliğiyle düşer

suretimde gölgemin kanatları

Ah benim

yıldızları tutuşturan gecem

mum yanağı sevincin deliliğiyle

sahiller yürüyorum

karanlığın duvarına gül açıyor

çadırım..

saçlarımı tarıyorum

en derin kuyuya..

....