Mümkün Değil

MÜMKÜN DEĞİL

Ne kadar da çok değişmişsin Karadeniz,

Heybetin, öfken nerde kalmış!

Yılların yorgunu musun diyeceğimde,

Dilime dolamak zor gelir işte;

Sokak lambasının sırdaşı olmasam,

Hani bir de o koca sevdanı duymasam,

Bağrımda atanla birlikte savrulurken,

Diyeceğim ki mümkün değil...

Saçların aynı, dalga dalga,

Gözlerin bademden sıyrılma zaten,

Kıvrımlı dudaklarında eskimişlik,

Sevdanı dile getirememekten mi acep derken,

O da kanayan bağrına

Kızılca şarabının rengi desem, ki sanmıyorum;

Külkedisinin şehrinde kalmamış olsam,

En tenha sahildeki kapışmalarınla,

Diyeceğim ki mümkün değil...

Her şeyi silmiş olduğunu düşünüyorum,

Önce kendimi sonra seni kandırırken,

Vallahi de yalan mı bilmiyorum;

Hani aşkın yok da öfken nerde diye!

Kavuşmaz doğrular misali gezegende,

Dilime dolaşan bir çift sözde;

Rüyalarına saplanmışlığımı hissederekten,

Diyeceğim ki mümkün değil...

Yaz baharı kışa vurdum;

Savrulsa ne yazar baştan aşağıya ömrüm,

Kara gözlerinle tutuşmuş sevdam,

Kandile-köze ne gerek var;

Nefes aldıkça şöyle böyle,

Bir sen kaldın sahilde yarı delice,

Akbabaların temizlediği düzlükte,

Atan da neymiş hele şu içimde sence;

Diyeceğim de mümkün değil...

Düşlerde olmasa ne yapar insan,

Maviyi hayale, beyazı karaya boyarsan,

Binlerce yüksekten atıp bir bakışla,

Zaten mahrum kalmış, yüreğimde sevgin,

Olmaz ki milyonlarca kırarsan;

Yaşarım deyip, umarsızca tavrıyla;

Diyeceğim ama mümkün değil...

Unuttum yeşilini, dağını, toprağını,

Sinende yükselen güneşin adımını,

Kahretsin derince düşlerin pençesindeki beni,

Kesip atacağım kahrımdan,

Acımadan, inanarak dalgandan;

Sen de gel ardımdan diye bir solukta,

Buluşma düşüyle mahşeri ayanda şöyle,

Diyeceğim ama mümkün değil...

Mümkün değil Karadeniz mümkün değil...