Mumya Ve Alev

Uzaktaki varlığın

Demdir.

İnsanın içini ferahlatan

Yağmur sonrası

Toprak kokusu

Cayır cayır yananda

Bir içimlik su

Bilek gibi bir örüğü

Dağıtan fırtına

Etekleri uçuran

Hafif bir meltem

Dokun.

Solu havayı

Çayda çıra yanıyor

Bir ilk oluş gibi

Yüz yıl mumyalanmış

Ölümsüz bir firavun

Bin kez ölüp ölüp

Dirilen bir ömür

Nerdeyse hiçlik içinde

Çekmişliğin çekememişliğin

Sabrın ve sabırsızlığın gel gitinde

Dokunulmazlık zırhında

Beklenen ,dillenen sen

Eller en derin düşünde

Bizler hem-ü hal

Dokunak özleminde

Günaha çağrı

Sevap içinde

Hece hece

Bir şafak sökümü

yandı mumya

üfle

Güneş ha doğdu

Ha doğacak

Nihayetinde.